Ik heb ook wel eens bevestiging nodig

Ik ga deze dag niet snel vergeten. Het is namelijk mijn verjaardag. Toch is dat op zich geen opzienbarend feit want het gebeurt elk jaar én telkens op dezelfde dag. Wat deze dag dan wel zo uniek maakt is dat ik al verschillende keren echt ben geraakt door de woorden van de mensen die mij graag zien. Ik kreeg ook al enkele video-boodschappen en die zijn heel erg binnengekomen. Wat is het ongelofelijk heerlijk om jullie liefdevolle woorden te mogen ontvangen.

Ik volg je graag. Blijf vooral je ongenuanceerde, pittige zelf. – A.

Je hebt me al vaak geïnspireerd. – J.

Er schuilt een talent in jou om net in lastige tijden telkens veel kansen te zien. -S.

Het concept vriendschap is lang een groot mysterie geweest voor mij. Bij sommige mensen voelde ik me meteen op mijn gemak en dacht ik er niet over na. Bij anderen bleef het een innerlijke strijd tot de beperkte verbinding uiteindelijk verbrak.

Wat ik nu voel is een immens geluksgevoel. Bevestigd horen wat ik zelf voel. Woorden toegestuurd krijgen die duidelijk maken waarom het zo goed klikt tussen mij en de zender. Connecteren en uitwisselen, elk op ons eigen tempo, soms veel, soms weinig, maar vaak precies genoeg. Liefde voelen en oprechte interesse delen met elkaar.

Het raakt me omdat ik lang heb geworsteld met vriendschap en fijne contacten. Doorheen de jaren is dat wel gebeterd maar toch leek ik regelmatig tegen muren te lopen. Ik begreep dan echt niet wat ik verkeerd deed of waarom mensen plots anders tegen mij deden. Ook omgekeerd vond ik het gedrag van anderen vaak vreemd. Vooral als lichaamstaal en de woorden die werden uitgesproken niet overeen leken te komen.

Als kind keek ik naar de wereld met duizelingwekkende verbazing en ondanks mijn onstuitbare levensvreugde leek ik soms wel alleen in een omgeving waarin alle anderen ‘raar’ waren. Bij de basis zag ik mezelf als referentiepunt en hoewel mijn perspectief langzaam breder werd, bleef ik toch vinden dan anderen raar waren en ik niet.

Jarenlang liep ik ook in mijn verschillende jobs tegen muren van onbegrip en van echt niet op dezelfde golflengte zitten. Ik zag en ervaarde hoe het eraan toe ging, ontwikkelde ideeen van hoe het beter of anders kon. Zodra ik dat uitsprak begon de strijd en die eindigde altijd met het einde van het contract, hetzij door mij, hetzij door mijn werkgever. Ik kan mij nog levendig de discussies, ruzies of koude oorlogen herinneren tussen mij en mijn leidinggevenden.

Het raakte me telkens weer. Tegelijk ontstond er meestal heel snel een soort vernieuwde vechtlust. De pure nieuwsgierigheid om te ontdekken wat er misliep en ik begon daarna altijd meteen weer vol onstuitbaar enthousiasme te solliciteren. Ik geloofde en vertrouwde erop dat ik ooit wel iets zou vinden dat bij me paste. Dat geloof is er altijd geweest. Ook in relaties, waarin ik telkens met 100% goede moed opnieuw begon.

De afgelopen vijf jaar is er enorm veel veranderd. Ik ben niet alleen moeder geworden. Ook kwam ik alsmaar meer mensen tegen waar ik me ‘normaal’ bij voelde. Ambitieuze, ondernemende, bruisende en vooral echte mensen kruisten mijn pad. Niet toevallig, wel omdat ik zelf alsmaar harder dat stuk in mezelf ruimte gaf. Wat een ongelofelijke rollercoaster is dat nu al geweest.

Dat net nu de wereld stilaan tot stilstand komt, de lente in het land is en het vandaag mijn verjaardag is, het me stilaan duidelijk word wie ik ben en waarom ik hier ben. De bemoedigende woorden die ik jullie over mij hoor zeggen komen dubbel binnen. Enerzijds begrijp ik nu beter hoe vriendschap werkt en begin ik dat ook echt leuk te vinden. Anderzijds is het besef groot dat er zoveel mensen zijn die me net waarderen voor wie ik ben. Er is dus niets mis met mij én er zullen altijd mensen zijn die mij vervelend vinden.

Het experiment om mezelf nog hoger boven het maaiveld te gaan uitsteken deel ik graag met jullie. Het is eng en tegelijk heb ik er keiveel zin in.

Bedankt om mij massaal het gevoel te geven dat ik er mag zijn zoals ik ben! Ik heb soms ook gewoon wat bevestiging nodig.

Ik deel met veel enthousiasme en liefde ook wat ik leuk vind of waardeer aan jou.

Veel liefs,

Nele

NIET ALTIJD PRETTIG

Ik voel mij niet altijd prettig. En ik geloof ook wel dat dat ok is.

Ik voel me niet altijd prettig. En dat schept een band met hen die openlijk durven zeggen of schrijven dat ze zich niet prettig voelen. Dan zijn ze een voorbeeld voor mij. Ik die denk dat ze helemaal ok is met alles wat ze voelt. Ja, vaak is dat wel zo. Toch is delen nog een stap verder. Op een kwetsbaar moment jezelf blootstellen aan de wereld.

Net dan gebeurt er iets. Iets wezenlijks. Iets echt. Iets bijna tastbaar.

Net op het moment dat ik gevoelige woorden lees, verhalen van hen die hun diepte met mij, en de rest van de wereld, willen delen, word ik geraakt. En dat is precies wat er gebeurt. De openheid van de ander heeft mij geraakt. Heeft me iets nieuws over mezelf laten ontdekken. Iets dat geraakt wilde worden.

Met woorden, met beelden, met verhalen,…

Daar ontstaat de kiem van iets moois. De kiem van het delen van mijn eigen verhalen over momenten dat ik me niet zo prettig voel. Als ik mijn hormonen vrij spel geef en alles intens beleef, soms wat te intens. Als ik daardoor grof uit de hoek kom en ik me eenzaam voel in de ruzie die ik net zelf heb aangestookt, als ik roep tegen de kinderen en ik mezelf meteen met veel oordeel toespreek dat ik dan wel geen ‘onvoorwaardelijke ouder’ ben,… De voorbeelden zijn legio. Toch voel ik ook de drempel om te vertellen dat ik me niet altijd prettig voel.

Belangrijk worden

Als kind schreef ik in mijn eigen vriendschapsboekje ‘ik wil belangrijk worden’. Niet bekend, wel belangrijk. Die nuance valt me nu op. Ik begrijp ook precies wat ik toen wilde zeggen. Van betekenis zijn. Voor anderen. Dat voelde ik en dat voel ik nu ook. Lang heb ik gedacht dat ik alleen als mijn vrolijke, positieve zelf van betekenis kon zijn. Het besef komt stilaan dat elk aspect zichtbaar mag zijn, ook als ik me moe, eenzaam, boos, onbegrepen voel. Ook dan kan ik belangrijk zijn voor anderen.

En dat gaat helemaal niet over mijn ego, hoewel dat uiteraard ook af en toe aanwezig is, maar over een diep gevoel van zin. Mijn zin. Het is zo mooi om zin en goesting te combineren. De diepgang voelen van iets waardevols en soms zelfs prettigs voor de wereld te kunnen betekenen. Om harten te raken.

Stenen verleggen met humor én diepgang.

Wist je dat door een echt goed gesprek meer begrip ontstaat en daardoor meer ruimte voor humor? Zullen we dat eens proberen? Ik heb er zin in. En goesting.

Ik voel mij niet altijd prettig. En dat ik dat kan delen doet me deugd. Het doet mijn hart jubelen.

Hoewel mijn bedrijf De Prettige Rebel heet hoeft het niet altijd prettig te zijn. Wat ik wel doe is met diepgang en humor stappen doen zetten, iets in beweging brengen, ruimte creëren, kijken met mijn meest nieuwsgierige blik, ontvankelijk zijn voor wat echt gezien wil worden.

Dat ik ook de niet altijd prettige kant van Rebel zijn kan tonen doet me beseffen dat ik zelf een voorbeeld kan zijn, of een inspiratie. Het moet niet mooi of perfect te zijn.

Een beetje van alles is ook goed.

Niet altijd zo prettige groet,

Nele

DONKERE DAGEN

Alles op pauze zou zetten. De deur even dicht. Lekker onder een dekentje. Er zijn dagen waarop het leven om traagheid vraagt. Tot mijn 37ste negeerde ik dat meestal. Ik deed maar door. De gevolgen zijn gekend. Niet fraai. Toch ben ik mild. Ik wist nog niet beter.

Op maandag, de start van de herfstvakantie, besloot ik me over te geven aan het ritme van de kinderen en van de korter wordende dagen. Wat ik toen nog niet wist is wat zich daarna zou afspelen. Ik genoot met volle teugen van de vakantie met gek doen, herfstwandelingen in de zon, cake bakken, grote knikkerbanen bouwen, koken en tijd hebben om lekker te niksen.

Wat ik volledig niet zag aankomen was de zwaarte die me de maandag ná de vakantie overviel. Ik had gepland er meteen in te vliegen maar daar wou mijn lijf niets van weten. Ik had zo genoten van die tijdsloze, stressloze week dat ik blokkeerde bij het idee dat ik weer elke ochtend met de wekker wakker werd en er telkens meteen moest invliegen tot de kinderen op school zaten. Woow, dat voelde als een marathon lopen zonder enige looptraining (of zoiets want ik heb nog nooit een marathon gelopen, laat staat overwogen :)). Het ging niet.

Lekker wel. Mijn lijf wou niet mee. Ik herkende dat gevoel. Tijdens de eerste weken van mijn burnout, nu 7 jaar geleden, voelde ik dat ook. Toch was ik me nu meer bewust. En ik was niet eerst gecrasht. Ik had net een zalige week achter de rug. WTF!

MEEBEWEGEN

Mijn besluit stond vast. Ik ging meebewegen. Geen weerstand bieden. De snelheid van de stroom door mijn lijf laten bepalen. Mijn hoofd begon hierdoor plots gekke kronkels te maken en mijn emoties kregen ook de vrije loop. Geen weerstand bieden. Wel goed gaan voelen. Ontdekken wat er allemaal leefde, los van mijn gedachten. Die schoten alle richtingen uit. ‘Stoppen met werken’, ‘Voltijds schrijfster worden’,’In een warme grot gaan wonen’,’Een deeltijdse job gaan zoeken’,… Ik voelde me heel erg van het ene uiterste naar het andere geslingerd. Ik liet het toe.

Die ene quote kwam plots in me op: ‘Doing the same thing and expect different results’ . Het daagde me plots dat ik het telkens op dezelfde manier probeerde aan te pakken en ik moest toegeven dat die aanpak niet meer werkte. Dus besloot ik te kiezen voor hulp en het proefkonijn te zijn in de opleiding (om creatieve generalisten nog beter te begeleiden) die ik volgde :). Ik wilde begeleiding en vroeg die. Ik wilde net alleen leren maar ook ondergaan. De inzichten kwamen binnenstuiteren. Daar ontstond het plan voor deze blog. Op dat moment maakte ik komaf met de spanning tussen werk en privé. De tussenvorm werkt perfect voor mij.

DIEPE VRIJHEID

De vrijheid die onstond bij het starten van deze blog was van een ongekende diepte. Plots durfde ik alles. Leek alles bespreekbaar. Ik kon gewoon Nele zijn, in al mijn facetten, niet enkele De Prettige Rebel. Het combineren van de twee voelt als een uitbreiding va, mijn speeltuin maar ook een verdieping van mijn werk, van mijn woorden. Elke emoties is welkom. Ik maak me geen zorgen of ik wel professioneel genoeg overkom. Dit ben ik, onversneden, en dat is ook wat mensen krijgen als ze kiezen om door mij gecoacht te worden. Ik ben intens. ik ga graag diep. Het kan zacht en warm zijn. Soms is het pittig en verwarrend. Ik kies voor een reis doorheen alles, niet eromheen. Ik hou intens van het leven en dat leek ik even te missen. Ik focuste zo erg op mijn werk dat ik mezelf daarin vergat.

De ontdekking van die vrijheid was een ongelofelijke opluchting. Het werd een en/en-verhaal en plots vielen de puzzelstukken in elkaar. Ik creëerde zelf alle mogelijkheden en maakte grenzen die ik nodig heb. Die mij doen floreren. Ik kreeg vleugels en stond tegelijk nog veel steviger met mijn voeten op de grond. Er ontstond plots heel veel ruimte en een verlangen dat ik niet had verwacht.

GEWOONTES CREEREN

Mijn verlangen naar betere gewoontes werd me heel erg duidelijk. Er was veel onrust en chaos. Ik besloot te starten met een experiment. Daar hou ik van omdat het me uitdaagt om open te staan voor iets dat kan falen. Mijn faalspier is namelijk nooit getraind en ik gun het mezelf om ook hier wat sterker in te worden. Alle pogingen om buitenshuis te sporten, yogalessen en avondlessen zang te volgen waren interessant maar draaiden allemaal uit op frustratie. Ik ben ‘s avonds gewoon te moe én ik wil nog even wat leuke tijd met de kinderen. Bedtijd is intussen ook een sterke gewoonte :).

Al heel lang wilde ik uittesten of ik een Miracle Morning type ben :). Guess What?! I am :)). Ik besloot elke ochtend om 6u op te staan (normaal “slaap” ik tot 7u-7u30 en voel ik me nog steeds vreselijk moe), meteen te starten met een meditatie van 15 minuten en af te sluiten met een korte stretch-yoga-pilates-workout. Na enkele dagen was mijn lijf gewend aan het vroege opstaan én was ik volledig verslaafd aan deze routine in de stilte van de ochtend zonder andere gezinsleden. Ik kon bijna niet geloven dat mijn lichaam zo snel aangepast zou zijn. Ik word tot vandaag nog steeds spontaan wakker rond 6u, zelfs als ik geen wekker zet.

Vroege groet,

Nele

Verlangen

Ik wil verlangen voelen. Iets nog een keer willen wat ik al heb gehad. Het is een opwindend gemis. Als ik verlangen voel is ervoorheen iets fundamenteel geraakt. Ik wil geraakt worden. Die emotionele, mentale, fysieke of spirituele prikkel die iets in mij losmaakt. Een stukje in mezelf dat zat te wachten om vrijgemaakt te worden. Daarom laat ik me zo graag raken en zoek ik bewust prikkels op die mij zouden kunnen raken, die mij stretchen in mijn comfortzone, die mij weer dieper doen voelen, die mij raken in een nieuwe laag, in een nieuwe combinatie van gekende verlangens.

Al jaren zwoeg ik om goeie gewoontes op te bouwen zoals gezond eten en bewegen en tijd doorbrengen met de kinderen en nog zoveel meer. Nog meer zaken waarin ik vind dat ik het goed moet doen. Streven naar een goede moeder zijn, een geweldige partner, een boeiende vriendin, een succesvolle ondernemer en wat nog maakte mij een jaar geleden een wandelend wrak. Ik wilde niets meer, voelde niets meer, verlangde niets meer. Geen verlangen meer voelen betekende dat ik naar niets meer écht verlangde.

Het verlamde me. Ik sloot me op in mezelf.

Langzaam liet ik mezelf toe terug te voelen. Alles te voelen, angst, boosheid, verdriet én vreugde. Alles wilde ik. Geen dof en grijs gevoel meer. Niet meer opstaan en me afvragen waarom eigenlijk. Wat er toen ontstond verbaasde me. Plots ontdekte ik dat wat ik voelde een gemis was. Het besef dat ik het miste om ergens naar te verlangen. Om iets terug te willen ervaren vanuit goesting en niet vanuit noodzaak. Uit noodzaak hunkerde ik naar slaap, weg zijn, stilte en rust, even niet meer deelnemen aan mijn eigen leven. Vanuit goesting leven, daar verlangde ik naar.

Ik probeerde, ik zocht, ik probeerde opnieuw, iets anders, veel verschillende dingen. Wat ik toen nog niet wist, was dat ze tijd nodig hadden, die mooie verlangens van mij. Ze waren vastgeroest, in ongebruik geraakt, verstopt onder een berg zand en puin. Toch was ik vastbesloten om die warme gloed in mijn borst, dat diepe ‘yes’-gevoel, die kriebelende blijdschap in mijn buik, die glimlach-ontspruitende warme zachtheid terug te vinden.

Mijn vertrouwen was groot dat ik precies zou weten wanneer ik op een authentiek verlangen zou stuiten. En zo geschiedde.

Als Talentencoach besloot ik mezelf huiswerk te geven én de ultieme kans om fouten te maken en opnieuw te proberen. Tijd met de kinderen doorbrengen was een opgave, ik keek er tegenop, ik was op voorhand al moe en nadien vaak nog veel meer. Ik besloot me over te geven aan hun stroom en na een dag met hen te spelen en aanwezig te zijn, begon er me iets te dagen. Ik had enorm genoten van het fysieke spel om de trampoline, achter elkaar aanlopen, gaan wandelen, spelend vechten, knuffelen, hoofdjes masseren. Een knikkerbaan maken vind ik ook zalig omdat ik dan telkens mijn grenzen wil verleggen maar… dan moeten de kinderen uit mijn buurt blijven :)).

Als ik dus nu tijd doorbreng met de kinderen kijk ik eerst naar waar ik naar verlang en betrek hen daarbij. Is dat egoïstisch? Yes, it is. En dat is helemaal prima. Want hoe beter ik weet waar ik energie van krijg, hoe meer ik daarop kan inzetten in mijn contact met anderen. Vreemd. Nee. Zelfkennis is essentieel in relatie-opbouw. Eender welke relatie trouwens. Ook die met je moeder. Of met je buurman. Echt.

Verlangen. Naar verbinding. Is des mensen.

Verlangen. Naar dat wat ons energie geeft.

Durf jij jouw verlangens toe te laten. Ze te observeren. Ze goed te voelen. Ook al lijken ze soms een beetje gek. Of denk je dat je niet mag hebben. Of interpreteer je ze heel sterk. Of veroordeel je ze.

Nou, ze zijn er gewoon. Eender welke gedachte er op wordt losgelaten. Verlangens worden niet graag gekooid. Durf je ze voelen? Durf je ontdekken waar jij energie van krijgt?

Ik daag jou uit. En mezelf. Om de komende dagen goed te voelen. Wat er gezien wil worden.

Ik deel jullie binnenkort ook enkele van mijn verlangens. Ben je nieuwsgierig? Ja?! Waar verlang je dan naar?

Zoveel liefs, dat kan je niet geloven, of wel,

Nele

Naakt

‘Ik wil dat je naar me kijkt.’ zegt ze terwijl ze zich uitkleed aan de andere kant van het bed. Ik voel dat ons spelletje ‘Waarheid, durven of doen’ naar een ongekend niveau wordt verheven door haar voorstel. Verbouwereerd kijk ik in stilte naar de trage bewegingen en de huid die bij elk kledingstuk meer zichtbaar wordt.

Met een schok voel ik hoe een intens warme gloed zich uitbreidt over mijn hele borststreek. Het verrast me dat ik niet meteen opgewonden wordt. Haar lichaam is perfect met haar welvingen en kleine mooie borsten. Wat een eer dat ze mij uitkiest om in volle kwetsbaarheid voor mij te komen staan. Het raakt me. Ze raakt me. De stilte voelt warm en zacht. Dit is zo mooi.

Deze vrouw maakt iets in mij wakker dat ik nog niet ken. Het lijkt wel alsof ze al haar deuren openzet en mij de unieke kans geeft helemaal naar binnen te kijken. Ik kijk niet alleen. Ik zie haar. Door haar onwennigheid smelt de muur van stoerheid en mooie woorden langzaam en sta ik plots oog in oog met haar grootste onzekerheid en angst. Met haar verlangen om echt gezien te worden. Om helemaal naakt en puur voor mij te staan.

Ze heeft gevoeld dat het kan. Een vrouw die ontdekt heeft dat ik een veilige haven kan zijn. Een sterke vrouw die al haar maskers durft af te gooien en mij haar grootste schoonheid toont. Haar kwetsbaarheid wordt plots g-haar sterkte.

Ik kleed me ook uit. Ik wil samen naakt zijn. Mezelf laten zien. Ze kijkt naar mij terwijl ik langzaam mijn ongemak overwin. Zal ze me mooi vinden? Mijn hoofd maalt. Haar ogen volgen mijn bewegingen. Ik voel me bekeken maar ook gedragen door de veilige plek die we samen hebben geweven doorheen onze gesprekken. Doorheen elk moment waarin spanning en ontspanning elkaar afwisselden. De momenten waarin we lachten, waarin we zwijgend naast elkaar zaten, waarin we honderduit konden praten over alles.

Over alles.

Vanaf het eerste contact is er iets ontstaan. De kiem van ons immer naakt zijn. Van onze felle en onversneden eerlijkheid, van onze openheid die geen grenzen kent.

Immer naakt. Altijd verbonden.

Kwetsbaar sterke groet,

Nele

Lijven zijn meesterlijke verblijven

Lijven, lijven, het zijn onze meesterlijke verblijven. Ze dragen, klagen en wiegen ons in slaap. Ze dwingen en zingen onze zinnen tot willen. Het willen van andere lijven. Van lijven met borsten, billen en piemels of niets van dat alles, of net alles van iets.

Het leven vangt dromen met blikken zo open. Zo open dat gedachten in en uit kunnen lopen. Dat dromen ons vullen. Verlangen van tenen tot krullen.

Wat rijmen doet, doen lijven ook. Ze voelen dat ritme ons doet neigen naar dansen. Woorden die dansen als lijven zo naakt. Zo zacht is jouw huid waarmee je de mijne raakt.

Ik wil je, ik wil je. Geef me niet op. Daar voel ik jouw liefde als ik je niet stop.

Nele

Shit…verliefd #fictie #1

Ze kijkt me aan. Ik zie haar blik. Die spreekt boekdelen. En nog veel meer. De angst ook. Ik weet niet waarom. Ze is bang.

Maanden geleden leerden we elkaar kennen. Haar enthousiasme ging haar voor. Mijn fascinatie groeide traag maar gestaag. Haar frêle lijf herbergt veel kracht en energie. Ze stuiterde door het leven met haar gekleurde boots, haar dunne benen, haar ranke lijf. Ik voelde me groot en sterk bij haar. Alsof ik plots was gegroeid in alle richtingen. Mijn hart zong. Nog voor ik het zelf doorhad, zong het al. Het overviel me op een avond. Ik keek naar haar en wilde haar zoenen. Er golfde een onverwachte stroom van angst door mijn lijf.

Daar gaan we weer. Ik ben verliefd. Shit.

Ik ken mezelf. Ik stort me er helemaal in. Blauwtjes lopen. Daar ben ik doorheen de jaren goed in geworden. Het is de spanning van het moment waar ik zo naar verlang. Wat zal de ander zeggen. Er ontstaat een vacuüm van onwetendheid waar ik op kick. Het verhoogt de spanning in mijn lijf zo ongelofelijk hard dat het me opwindt. Daar zit het verlangen verscholen in alle hoeken.

Bij haar is het anders en toch weer niet. Is het liefde? Of verlangen naar iets wat ik nog niet goed ken? Het fascineert me wel. Vrouwen. Ik wil ze voelen. Zoenen. Zachte huid aanraken. Mezelf verliezen in een schoot die op de mijne lijkt. Mijn eigen opgewonden lichaam voelen. Spanning opbouwen. Nieuwsgierig naar de geur van het plekje achter haar oor. Daar zo. Daar is mensengeur het best.

De geur van parfum leidt me af. Ik hou er niet van. Geef mij maar een echt vel met de geur van vreugde, genot en verliefdheid. Niets verborgen. Wel geborgen. Alles kan. Dit is onze veilige plek.

We spreken af bij haar thuis. Ze woont alleen in een klein appartementje sinds ze haar man heeft verlaten. Niet voor mij. Voor zichzelf. Uit liefde. Ofzo. Misschien ook niet. Ik vraag niets. Wel kijk ik haar aan. Ik voel me opgejaagd. Ik bevries. We spreken maar eigenlijk niet echt. Ik wil haar zoenen. Haar hoofd heel zachtjes vasthouden en met mijn neus achter haar oor heel diep inademen. Haar geur helemaal opnemen zodat we samen zijn. Mijn verlangen verlamt me en ik blijf zitten in de zetel tegenover haar. We zitten niet naast elkaar. Ze weet het.

Ik spreek. Zij luistert.

Zij spreekt. Ik kan alleen maar kijken naar haar armen die haar verhaal enthousiast de wereld in werpen, naar haar ogen die glanzen van plezier, naar haar mond die woorden uitblaast als wolken en regenbogen. Ik kan alleen maar kijken.

Shit…verliefd.

Barsten. Ik ga barsten.

‘Ik wil je een hele maand niet meer zien’

‘…’

Haar blik spreekt. Mijn hart is een steen. Tot ze verdwijnt. Dan breek ik…in duizend stukken.

Liefdig

Ja, begin gewoon. Zo moeilijk is dat toch niet. Je schrijft al sinds je kan schrijven. Je leest zelfs je eigen woorden en teksten graag. Anderen trouwens ook. Maar je bent te bescheiden en je mag ook best wat discipline kweken. Wat vaker schrijven. Het leven verslinden als een leeuwin. Je raakt vervult van verlangen en kracht als je langzaam mag afwachten voor je je prooi bespringt. Je springt ook. Gewoon. Elke keer opnieuw. Alsof al het vorige niet heeft bestaan en je telkens weer een nieuw leven krijgt. De vorige dag uitgewist. Niet helemaal. Je voelt ‘m nog maar het zichtbare is verdwenen. Zo zit jij een beetje in elkaar.

Zo zie ik je graag. Krachtig en verlangend naar licht én duisternis. Naar zachtheid en wilde passie. Ja, naar lichamen en de warmte van mijn zachte donzige meisjeshuid. Jij verlangt naar mij. Een feest om jouw brutale kwetsbaarheid te omarmen. Je tranen te voelen als je handen mijn borsten vinden. Je stilte na het spreken. Als je in gedachten bent verzonken en je mijlenver in diepe gangen vertoeft.

Wat hou ik van jou. Zelfs in je liefdevolle afwijzing voel ik me geborgen. In de kilte die het op te volle dagen van je overneemt. Je hoofd dat dan enkel stil in mijn schoot mag liggen. Als je als een kind versmelt met mijn zachte dijen. Dijen die willen. Meer van jou. Ik ben geduldig.

Nele

Telkens opnieuw beginnen

Dit is intussen mijn vierde blog met een nieuwe naam. Mijn blog is als een tas vol met schriftjes en schrijfsels die ik overal mee naartoe sleur. Alleen deel ik deze met de wereld. Ik begin graag aan iets nieuws. Het is echt zo dat ik graag aan iets nieuws begin. Het heeft me tonnen energie. Dat zo.

En dat schrijven dat zat aan me te trekken. Alsmaar meer woorden, zinnen en verhalen verdringen elkaar aan de deur. Ik wilde ze dus graag terug openzetten. Mijn deur. Het doet deugd om terug lucht en licht binnen te laten en te zien wie of wat er komt aanwaaien en wat naar buiten wil.

Mijn nieuwsgierigheid is groot naar alles wat er is, wat er was en wat er nog zal gebeuren. Ik wil schrijven en spreken zonder enige rem. Ik wil mijn visie delen maar ook verhalen schrijven. #fictie zal je af en toe zien passeren. Dat kadert helemaal in het thema zelfzorg. Ik schrijf alles vanuit respect voor de mensen die mij omringen.

Deze blog is ontstaan vanuit de drang om mijn woorden te delen. Dat delen maakt me gelukkig. Mijn lijf gaat ervan jubelen. Het is een onweerstaanbare drang en honger. Schrijven stilt én stimuleert. Net als seks eigenlijk.

Telkens opnieuw beginnen is ook veerkracht voelen. Hit bottom en dan weer opveren. Diep voelen, loslaten, toelaten. Opnieuw zien, anders kijken, het leven aanschouwen vanuit een verrassend perspectief. Telkens opnieuw voelen hoe een grote levensgoesting zich van mij meester maakt. De intensiteit van heel diep gaan en dan weer stuiteren als een konijn. Het is mijn leven. Het geeft me de kans om telkens opnieuw te beginnen. Zonder schaamte. Zonder alles weg te gooien. Gewoon een beetje anders. Ruwer of net geschaafder. Nieuwer of weer iets van vroeger. Er zijn geen oordelen. Er is alleen nu.

Ik zocht een mooi evenwicht tussen mijn werk als coach en mijn andere dromen die ruimte en tijd vragen om te groeien en doorheen mijn woorden en beelden stap voor stap hun plekje in de wereld innemen. Stap voor stap. Daarom koos ik heel bewust voor een blog onder mijn eigen naam. Dit ben ik. Onversneden. Zachter. Spitser. Warmer.

Veel warmte,
Nele