Lijven zijn meesterlijke verblijven

Lijven, lijven, het zijn onze meesterlijke verblijven. Ze dragen, klagen en wiegen ons in slaap. Ze dwingen en zingen onze zinnen tot willen. Het willen van andere lijven. Van lijven met borsten, billen en piemels of niets van dat alles, of net alles van iets.

Het leven vangt dromen met blikken zo open. Zo open dat gedachten in en uit kunnen lopen. Dat dromen ons vullen. Verlangen van tenen tot krullen.

Wat rijmen doet, doen lijven ook. Ze voelen dat ritme ons doet neigen naar dansen. Woorden die dansen als lijven zo naakt. Zo zacht is jouw huid waarmee je de mijne raakt.

Ik wil je, ik wil je. Geef me niet op. Daar voel ik jouw liefde als ik je niet stop.

Nele

Shit…verliefd #fictie #1

Ze kijkt me aan. Ik zie haar blik. Die spreekt boekdelen. En nog veel meer. De angst ook. Ik weet niet waarom. Ze is bang.

Maanden geleden leerden we elkaar kennen. Haar enthousiasme ging haar voor. Mijn fascinatie groeide traag maar gestaag. Haar frêle lijf herbergt veel kracht en energie. Ze stuiterde door het leven met haar gekleurde boots, haar dunne benen, haar ranke lijf. Ik voelde me groot en sterk bij haar. Alsof ik plots was gegroeid in alle richtingen. Mijn hart zong. Nog voor ik het zelf doorhad, zong het al. Het overviel me op een avond. Ik keek naar haar en wilde haar zoenen. Er golfde een onverwachte stroom van angst door mijn lijf.

Daar gaan we weer. Ik ben verliefd. Shit.

Ik ken mezelf. Ik stort me er helemaal in. Blauwtjes lopen. Daar ben ik doorheen de jaren goed in geworden. Het is de spanning van het moment waar ik zo naar verlang. Wat zal de ander zeggen. Er ontstaat een vacuüm van onwetendheid waar ik op kick. Het verhoogt de spanning in mijn lijf zo ongelofelijk hard dat het me opwindt. Daar zit het verlangen verscholen in alle hoeken.

Bij haar is het anders en toch weer niet. Is het liefde? Of verlangen naar iets wat ik nog niet goed ken? Het fascineert me wel. Vrouwen. Ik wil ze voelen. Zoenen. Zachte huid aanraken. Mezelf verliezen in een schoot die op de mijne lijkt. Mijn eigen opgewonden lichaam voelen. Spanning opbouwen. Nieuwsgierig naar de geur van het plekje achter haar oor. Daar zo. Daar is mensengeur het best.

De geur van parfum leidt me af. Ik hou er niet van. Geef mij maar een echt vel met de geur van vreugde, genot en verliefdheid. Niets verborgen. Wel geborgen. Alles kan. Dit is onze veilige plek.

We spreken af bij haar thuis. Ze woont alleen in een klein appartementje sinds ze haar man heeft verlaten. Niet voor mij. Voor zichzelf. Uit liefde. Ofzo. Misschien ook niet. Ik vraag niets. Wel kijk ik haar aan. Ik voel me opgejaagd. Ik bevries. We spreken maar eigenlijk niet echt. Ik wil haar zoenen. Haar hoofd heel zachtjes vasthouden en met mijn neus achter haar oor heel diep inademen. Haar geur helemaal opnemen zodat we samen zijn. Mijn verlangen verlamt me en ik blijf zitten in de zetel tegenover haar. We zitten niet naast elkaar. Ze weet het.

Ik spreek. Zij luistert.

Zij spreekt. Ik kan alleen maar kijken naar haar armen die haar verhaal enthousiast de wereld in werpen, naar haar ogen die glanzen van plezier, naar haar mond die woorden uitblaast als wolken en regenbogen. Ik kan alleen maar kijken.

Shit…verliefd.

Barsten. Ik ga barsten.

‘Ik wil je een hele maand niet meer zien’

‘…’

Haar blik spreekt. Mijn hart is een steen. Tot ze verdwijnt. Dan breek ik…in duizend stukken.

Liefdig

Ja, begin gewoon. Zo moeilijk is dat toch niet. Je schrijft al sinds je kan schrijven. Je leest zelfs je eigen woorden en teksten graag. Anderen trouwens ook. Maar je bent te bescheiden en je mag ook best wat discipline kweken. Wat vaker schrijven. Het leven verslinden als een leeuwin. Je raakt vervult van verlangen en kracht als je langzaam mag afwachten voor je je prooi bespringt. Je springt ook. Gewoon. Elke keer opnieuw. Alsof al het vorige niet heeft bestaan en je telkens weer een nieuw leven krijgt. De vorige dag uitgewist. Niet helemaal. Je voelt ‘m nog maar het zichtbare is verdwenen. Zo zit jij een beetje in elkaar.

Zo zie ik je graag. Krachtig en verlangend naar licht én duisternis. Naar zachtheid en wilde passie. Ja, naar lichamen en de warmte van mijn zachte donzige meisjeshuid. Jij verlangt naar mij. Een feest om jouw brutale kwetsbaarheid te omarmen. Je tranen te voelen als je handen mijn borsten vinden. Je stilte na het spreken. Als je in gedachten bent verzonken en je mijlenver in diepe gangen vertoeft.

Wat hou ik van jou. Zelfs in je liefdevolle afwijzing voel ik me geborgen. In de kilte die het op te volle dagen van je overneemt. Je hoofd dat dan enkel stil in mijn schoot mag liggen. Als je als een kind versmelt met mijn zachte dijen. Dijen die willen. Meer van jou. Ik ben geduldig.

Nele