Queer: a special kind of gay

Nele De Prettige Rebel

Er woelt wat in mij. Dat heb ik altijd al gevoeld. Er voelt veel in mij. Wie was ik dan? Wie was ik toen ik werd geboren. Nele, Cornelius&Cornelia, een knettergek, eigenzinnig, diepvoelend, superveerkrachtig, betweterig, welbespraakt kind. Een wroeter in emoties, een zoeker in het dagelijks leven en zo gretig en vol goesting alles tegemoet tredend. Alles willen begrijpen. Niet begrijpen dat anderen mij niet begrijpen, niet willen begrijpen.

Van het leven houdend. Zo ben ik geboren. De natuurlijke en oneindige nieuwsgierigheid van een baby is bij mij nooit overgegaan. Alsook de kwetsbaarheid. Net goed. Ik voelde me zoals ik me voelde. Onbegrepen én met de volharding om te ontdekken hoe die gekke wereld eigenlijk in elkaar steekt. Ontdekken dat ik niet gek ben maar iedereen, of niemand.

Dat we mensen zijn en dat ik gek ben op mensen. Vooral op het leven. Elke dag opnieuw sta ik vol goesting op om te voelen wat ik voel. Om verrast te worden. De uitdaging aan te gaan. Mijn voelsprieten draaien overuren. Dan trek ik me terug. Laad ik me op. Dan zet ik mijn ontdekkingstocht verder.

Wie voel ik mij vandaag?

Hun verhaal ontroerde mij. Hij was geen hem. Zij was geen haar. Zij waren alles. En dat is precies wat ik ook voel. Geen hem of haar. Hem, haar en alles bij elkaar. Elke dag stel ik me de vraag: ‘Wie voel ik mij vandaag?’. Dan ga ik lekker voelen wat dit meesterlijke lijf nodig heeft. Welke uitingsvorm vandaag de kleur heeft van mijn voelen.

Ben ik een vrolijk, dansend spring-in’t-veldje of een bedachtzame wijze? Zoek ik comfortabele zachtheid of de bombastiek van mijn regenboogjurk met dito onderrok en felgekleurde sokken? Is het stil vandaag of wil ik mezelf voluit laten zien en horen? Wat trekt daar zachtjes aan mijn mouw? Wat lichtvoetig voetenwerk wil er vandaag uit mijn lijf? Ben ik vandaag de gesofisticeerde filosoof of de ongemanierde babbelkous?

Ik ben ze allemaal. Elke dag neem ik de vrijheid om het leven te vieren. Voluit. Luid of stil.

Dat ik alles mag zijn. Dat ze allemaal hetzelfde doen. Het leven vieren in al haar facetten. De schoonheid, de pijn, het verdriet, de troost, de liefde, de stilte,…. Ik heb het lichaam van een vrouw. Ik ben vanbinnen alles.

Ook de man in mij die leeft. Die evenwicht brengt. Mijn binnenkant perfect in balans. Een huis voor al mijn ikken. Ze allemaal een plek geven. Vrede voelen. Mogen kiezen. Nooit verliezen. Me gekozen voelen om al die ikken te herbergen. Ze te koesteren en te voeden. Ze elk hun eigen uitingsvorm laten hebben.

Mezelf elke dag zegenen met de vraag: ‘Wie voel ik mij vandaag?’.

Liefs,

Nele

Filosoof, dat ben je gewoon

Nele De Prettige Rebel Coach

Heb jij dan filosofie gestudeerd?

Nee hoor, waarom?

Vragen stellen. Alles in vraag stellen. Niet omdat ik het niet vertrouw. Wel omdat ik uitermate nieuwsgierig ben naar hoe dingen in elkaar zitten. En dan bedoel ik niet zozeer machines en ander technisch spul, dat dan weer niet. Wel is mijn interesse groot als het gaat over menselijke interactie. Hoe situaties worden besproken. Hoe mensen reageren. Hun lichaamstaal en de discongruentie met de woorden die ze uitspreken.

Hoe gaat het?

Ja, goed.

Normale conversatie, toch? Zou je denken. Oppervlakkig, dat wel. Wil je echt weten hoe het gaat of stoot je zomaar wat klanken uit?

Waarom dit? Waarom dat? Ik stel vragen over het waarom omdat ik heel vaak geloof dat het beter of anders kan. Dat is wellicht ontzettend vervelend als je daar niet op zit te wachten. Dat heb ik intussen begrepen. Toch zijn er verschillende mogelijke wegen die wel goed werken voor mij en voor de ander. De weg van de minste weerstand houd ik voor verplichte sociale interacties waar ik geen energie in wil verliezen. Als ik wildbegaafden begeleid naar een compromisloos leven in werk en relatie dan kiest mijn klant ervoor om door mij bevraagd te worden. Dan krijg ik het mandaat om een spiegel te zijn, om lastige vragen te stellen, om de confrontatie niet uit de weg te gaan. Dat is uitdagend én comfortabel.

Alsmaar vaker kies ik ervoor om ook de weg mét weerstand te kiezen. Een pad waarvan ik niet weet waar het heengaat, noch hoe gevaarlijk of spannend het zal zijn en wat het me zal brengen. Ik verzamelde moed en fantastische mensen om me heen. Toch heb ik ook het gevoel dat dit een pad is dat ik voor een deel alleen op wil gaan. Dit is mijn tocht. Mijn uitdaging. Mijn queeste naar meer. Diepgang. Ontwrichting. Openheid. Eerlijkheid. Allesheid.

Die weg bewandel ik al vragende. De status quo in vraag stellen. Thema’s niet aansnijden, wel volledig opensnijden. Niet meer gaan voor zowat gemorrel in de marge. Wel een vinnige vragensteller zijn. Op mijn manier met veel liefde voor de mens. Voor het gevoelig en slim wezen dat de mens is. Mijn nieuwsgierigheid is oneindig. Mijn liefde voor de mens ook.

Ik ben filosoof en ik heb daar niet voor gestudeerd. Ik heb dat besloten.

Nele