Vind jij dat normaal?

nele van eyken de prettige rebel

Dat maaiveld. Te hoog. Niet hoog genoeg.

Ik steek mijn hoofd omhoog. En telkens weer kan ik me niet bedwingen even boven het maaiveld te kijken. Een klein beetje. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Wat als ik mijn hoofd nog wat hoger zou steken. Wat als het telkens minder eng zou voelen? Of even eng maar dat ik dan weet dat ik het aankan wat er daarna gebeurt. Ofzo.

Dat ik samen slaap met mijn kinderen. Dat ik dat normaal vind. Dat dat vanzelf ging. Dat ik gevoeld heb wat ik voelde. Dat ik niet iets anders koos.

Dat ik wel eens verliefd word op een vrouw. Heel hard. En ook vaak op een man. Ofzo. Dat ik verliefd word op mensen die mij raken. Die mij prikkelen. Dat ik soms ook gewoon voor het plezier bij mensen was. Dat ik dan altijd heel duidelijk was. Of het lust of liefde was. Dat ik van eerlijkheid hou. En dat ik passioneel leef. Dat ik niet anders kan.

Dat ik me wel eens raar voel. Dat ik me vanalles voel. Veel mensen. Veel dingen. Veel trekken en duwen. In mezelf. Dat mijn lijf alles is. Mijn heerlijke bondgenoot in een leven zonder grenzen. Dat ik iedereen mag zijn. Dat ik geraakt werd door de zin: ‘Wie voel ik mij vandaag?’. En dat de tranen rolden. Van herkenning. Van erkenning. Van zelfliefde. Van alle mensen die in mij leven. Niet maar twee maar het hele spectrum. Dat ik daar blij van word.

Dat ik niet graag zwanger was omdat ik me dan overspoeld voelde door vrouwelijke hormonen. Dat ik daar boos en opstandig van werd. Dat ik me daar dan ook nog eens schuldig over voelde. Dat ik blij was als de baby was geboren. Dat ik dan ook weer boos was, dat mijn hele lichaam anders was. Dat ik dat vreselijk vond. Ik hield zo van mijn sterke, strakke lijf waarmee ik de wereld aankon. Dat ik boos was op de hele wereld.

Dat ik de luxe had om thuis te blijven met de kinderen. Dat ik daar stiepelgek van werd. Dat ik veel begon te eten en dat lijf nog veel minder van mij leek te zijn. Dat ik zoveel suiker at dat ik me depressief begon te voelen. Dat ik rigoureus koos om gezond te gaan eten. Dat ik al 17 jaar naar allerlei coaches ga. Dat ik lang het gevoel had dat ik het niet alleen aankon. Dat ik nu doorheb dat ik het vooral niet allemaal alleen moet aankunnen. Dat ik het slachtoffer heb uitgehangen. Dat ik nu besef dat ik daar niet veel mee bereik.

Dat ik slim ben. Dat ik dacht dat iedereen de wereld zo percipieerde als ik. Dat dat niet zo is. Dat ik anders ben bedraad. Dat dat ook wel eens hoogbegaafdheid wordt genoemd. Dat ik die term niet zo leuk vind. Dat ik mezelf wildbegaafd vind en dat ik daar best blij mee ben. Dat het vaak ook lastig is. Dat ik nu heb besloten dat ik gewoon knalhard mijn intense zelf mag zijn. Dat ik zelf gelukkiger ben als alles intens is. Dat rust ook intens kan zijn. Dat mediteren in haar eenvoud ook ongelofelijk intens kan zijn. Of net het omgekeerde. En dat ik gigantisch van contrasten hou.

Dat ik graag de confrontatie aanga. Dat ik begrijp dat niet alle anderen dat ook leuk vinden. Dat ik drijfkracht in mezelf heb waarmee ik telkens mezelf weer vooruit stuw. Dat ik graag alles in vraag stel. Dat ik anderen daarmee irriteer. Ook inspireer. Dat ik er mijn werk van heb gemaakt. Van vragen stellen. Van aanvoelen. Van professionele voelsprieten. Dat ik ook niet altijd weet waar ik mee bezig ben. Dat ik ook wel eens de kluts kwijt ben. Of dat mijn hoofd vol zit. Of net niet.

Dat ik graag dicht. Dat ik gek ben op rijm. Dat dat goed uitkomt nu ik elke avond verhaaltjes voorlees aan mijn mini-kroost. Dat ik best goed ben in verhaaltjes lezen. Dat ik graag vragen stel aan mijn kinderen. Dat ik hun nieuwsgierigheid deel. Dat ze me verbazen en inspireren met hun knotsgekke en normale uitspraken. Dat ik ze graag zie. Dat ik knettergek van ze word. Dat ik nooit meer zonder hen kan. Dat ik ze nog liever zie als ze zachtjes in slaap vallen en ik even alleen kan zijn met mijn eigen gedachten.

Dat ik goed alleen kan zijn. En ook weer niet. Dat ik van mensen hou en ze tegelijk niet de hele tijd te dicht in mijn buurt wil. Dat ik van de wereld een mooiere plek wil maken. Ja, echt. Dat ik geloof in de schoonheid van elke emotie. Pijn, verdriet, boosheid en vreugde. Dat ik ze het liefst afwisselend voel en heel intens. Dat ik ervan hou als mensen kwetsbaar zijn. Dat ik het zelf best nog moeilijk vind om kwetsbaar te zijn. Dat als ik me kwetsbaar toon ik mezelf een mooiere mens vind. Dat ik dan de eerlijkheid uitdraag.

Dat het leven het meest boeiende avontuur is dat ik me kan voorstellen. Dat ik van elke seconde al heb genoten. Dat dat genieten niet altijd leuk is. Dat de intensiteit mij deugd doet. Dat ik dat nodig heb net als eten. Dat ik mijn leven volprop met ervaringen. Dat ik wil voelen dat ik leef. Dat ik dan ook regelmatig crash. Dat ik dat gelukkig al wat beter voel aankomen. Dat ik graag leef. Altijd. Ook als het pijn doet. Ook als ik zwaar aan mezelf twijfel. Dat ik vertrouwen heb in mezelf en in de wereld. Dat alle crap tot iets leidt. Of ook niet.

Dat wilde ik even kwijt. Dat ik een mens ben. Een intense. Dat ik vanaf nu gewoon nog steeds mezelf ga zijn. Maar dan nog wat intenser.

Nele

Ik heb ook wel eens bevestiging nodig

Ik ga deze dag niet snel vergeten. Het is namelijk mijn verjaardag. Toch is dat op zich geen opzienbarend feit want het gebeurt elk jaar én telkens op dezelfde dag. Wat deze dag dan wel zo uniek maakt is dat ik al verschillende keren echt ben geraakt door de woorden van de mensen die mij graag zien. Ik kreeg ook al enkele video-boodschappen en die zijn heel erg binnengekomen. Wat is het ongelofelijk heerlijk om jullie liefdevolle woorden te mogen ontvangen.

Ik volg je graag. Blijf vooral je ongenuanceerde, pittige zelf. – A.

Je hebt me al vaak geïnspireerd. – J.

Er schuilt een talent in jou om net in lastige tijden telkens veel kansen te zien. -S.

Het concept vriendschap is lang een groot mysterie geweest voor mij. Bij sommige mensen voelde ik me meteen op mijn gemak en dacht ik er niet over na. Bij anderen bleef het een innerlijke strijd tot de beperkte verbinding uiteindelijk verbrak.

Wat ik nu voel is een immens geluksgevoel. Bevestigd horen wat ik zelf voel. Woorden toegestuurd krijgen die duidelijk maken waarom het zo goed klikt tussen mij en de zender. Connecteren en uitwisselen, elk op ons eigen tempo, soms veel, soms weinig, maar vaak precies genoeg. Liefde voelen en oprechte interesse delen met elkaar.

Het raakt me omdat ik lang heb geworsteld met vriendschap en fijne contacten. Doorheen de jaren is dat wel gebeterd maar toch leek ik regelmatig tegen muren te lopen. Ik begreep dan echt niet wat ik verkeerd deed of waarom mensen plots anders tegen mij deden. Ook omgekeerd vond ik het gedrag van anderen vaak vreemd. Vooral als lichaamstaal en de woorden die werden uitgesproken niet overeen leken te komen.

Als kind keek ik naar de wereld met duizelingwekkende verbazing en ondanks mijn onstuitbare levensvreugde leek ik soms wel alleen in een omgeving waarin alle anderen ‘raar’ waren. Bij de basis zag ik mezelf als referentiepunt en hoewel mijn perspectief langzaam breder werd, bleef ik toch vinden dan anderen raar waren en ik niet.

Jarenlang liep ik ook in mijn verschillende jobs tegen muren van onbegrip en van echt niet op dezelfde golflengte zitten. Ik zag en ervaarde hoe het eraan toe ging, ontwikkelde ideeen van hoe het beter of anders kon. Zodra ik dat uitsprak begon de strijd en die eindigde altijd met het einde van het contract, hetzij door mij, hetzij door mijn werkgever. Ik kan mij nog levendig de discussies, ruzies of koude oorlogen herinneren tussen mij en mijn leidinggevenden.

Het raakte me telkens weer. Tegelijk ontstond er meestal heel snel een soort vernieuwde vechtlust. De pure nieuwsgierigheid om te ontdekken wat er misliep en ik begon daarna altijd meteen weer vol onstuitbaar enthousiasme te solliciteren. Ik geloofde en vertrouwde erop dat ik ooit wel iets zou vinden dat bij me paste. Dat geloof is er altijd geweest. Ook in relaties, waarin ik telkens met 100% goede moed opnieuw begon.

De afgelopen vijf jaar is er enorm veel veranderd. Ik ben niet alleen moeder geworden. Ook kwam ik alsmaar meer mensen tegen waar ik me ‘normaal’ bij voelde. Ambitieuze, ondernemende, bruisende en vooral echte mensen kruisten mijn pad. Niet toevallig, wel omdat ik zelf alsmaar harder dat stuk in mezelf ruimte gaf. Wat een ongelofelijke rollercoaster is dat nu al geweest.

Dat net nu de wereld stilaan tot stilstand komt, de lente in het land is en het vandaag mijn verjaardag is, het me stilaan duidelijk word wie ik ben en waarom ik hier ben. De bemoedigende woorden die ik jullie over mij hoor zeggen komen dubbel binnen. Enerzijds begrijp ik nu beter hoe vriendschap werkt en begin ik dat ook echt leuk te vinden. Anderzijds is het besef groot dat er zoveel mensen zijn die me net waarderen voor wie ik ben. Er is dus niets mis met mij én er zullen altijd mensen zijn die mij vervelend vinden.

Het experiment om mezelf nog hoger boven het maaiveld te gaan uitsteken deel ik graag met jullie. Het is eng en tegelijk heb ik er keiveel zin in.

Bedankt om mij massaal het gevoel te geven dat ik er mag zijn zoals ik ben! Ik heb soms ook gewoon wat bevestiging nodig.

Ik deel met veel enthousiasme en liefde ook wat ik leuk vind of waardeer aan jou.

Veel liefs,

Nele