Verlangen

Ik wil verlangen voelen. Iets nog een keer willen wat ik al heb gehad. Het is een opwindend gemis. Als ik verlangen voel is ervoorheen iets fundamenteel geraakt. Ik wil geraakt worden. Die emotionele, mentale, fysieke of spirituele prikkel die iets in mij losmaakt. Een stukje in mezelf dat zat te wachten om vrijgemaakt te worden. Daarom laat ik me zo graag raken en zoek ik bewust prikkels op die mij zouden kunnen raken, die mij stretchen in mijn comfortzone, die mij weer dieper doen voelen, die mij raken in een nieuwe laag, in een nieuwe combinatie van gekende verlangens.

Al jaren zwoeg ik om goeie gewoontes op te bouwen zoals gezond eten en bewegen en tijd doorbrengen met de kinderen en nog zoveel meer. Nog meer zaken waarin ik vind dat ik het goed moet doen. Streven naar een goede moeder zijn, een geweldige partner, een boeiende vriendin, een succesvolle ondernemer en wat nog maakte mij een jaar geleden een wandelend wrak. Ik wilde niets meer, voelde niets meer, verlangde niets meer. Geen verlangen meer voelen betekende dat ik naar niets meer écht verlangde.

Het verlamde me. Ik sloot me op in mezelf.

Langzaam liet ik mezelf toe terug te voelen. Alles te voelen, angst, boosheid, verdriet én vreugde. Alles wilde ik. Geen dof en grijs gevoel meer. Niet meer opstaan en me afvragen waarom eigenlijk. Wat er toen ontstond verbaasde me. Plots ontdekte ik dat wat ik voelde een gemis was. Het besef dat ik het miste om ergens naar te verlangen. Om iets terug te willen ervaren vanuit goesting en niet vanuit noodzaak. Uit noodzaak hunkerde ik naar slaap, weg zijn, stilte en rust, even niet meer deelnemen aan mijn eigen leven. Vanuit goesting leven, daar verlangde ik naar.

Ik probeerde, ik zocht, ik probeerde opnieuw, iets anders, veel verschillende dingen. Wat ik toen nog niet wist, was dat ze tijd nodig hadden, die mooie verlangens van mij. Ze waren vastgeroest, in ongebruik geraakt, verstopt onder een berg zand en puin. Toch was ik vastbesloten om die warme gloed in mijn borst, dat diepe ‘yes’-gevoel, die kriebelende blijdschap in mijn buik, die glimlach-ontspruitende warme zachtheid terug te vinden.

Mijn vertrouwen was groot dat ik precies zou weten wanneer ik op een authentiek verlangen zou stuiten. En zo geschiedde.

Als Talentencoach besloot ik mezelf huiswerk te geven én de ultieme kans om fouten te maken en opnieuw te proberen. Tijd met de kinderen doorbrengen was een opgave, ik keek er tegenop, ik was op voorhand al moe en nadien vaak nog veel meer. Ik besloot me over te geven aan hun stroom en na een dag met hen te spelen en aanwezig te zijn, begon er me iets te dagen. Ik had enorm genoten van het fysieke spel om de trampoline, achter elkaar aanlopen, gaan wandelen, spelend vechten, knuffelen, hoofdjes masseren. Een knikkerbaan maken vind ik ook zalig omdat ik dan telkens mijn grenzen wil verleggen maar… dan moeten de kinderen uit mijn buurt blijven :)).

Als ik dus nu tijd doorbreng met de kinderen kijk ik eerst naar waar ik naar verlang en betrek hen daarbij. Is dat egoïstisch? Yes, it is. En dat is helemaal prima. Want hoe beter ik weet waar ik energie van krijg, hoe meer ik daarop kan inzetten in mijn contact met anderen. Vreemd. Nee. Zelfkennis is essentieel in relatie-opbouw. Eender welke relatie trouwens. Ook die met je moeder. Of met je buurman. Echt.

Verlangen. Naar verbinding. Is des mensen.

Verlangen. Naar dat wat ons energie geeft.

Durf jij jouw verlangens toe te laten. Ze te observeren. Ze goed te voelen. Ook al lijken ze soms een beetje gek. Of denk je dat je niet mag hebben. Of interpreteer je ze heel sterk. Of veroordeel je ze.

Nou, ze zijn er gewoon. Eender welke gedachte er op wordt losgelaten. Verlangens worden niet graag gekooid. Durf je ze voelen? Durf je ontdekken waar jij energie van krijgt?

Ik daag jou uit. En mezelf. Om de komende dagen goed te voelen. Wat er gezien wil worden.

Ik deel jullie binnenkort ook enkele van mijn verlangens. Ben je nieuwsgierig? Ja?! Waar verlang je dan naar?

Zoveel liefs, dat kan je niet geloven, of wel,

Nele

Naakt

‘Ik wil dat je naar me kijkt.’ zegt ze terwijl ze zich uitkleed aan de andere kant van het bed. Ik voel dat ons spelletje ‘Waarheid, durven of doen’ naar een ongekend niveau wordt verheven door haar voorstel. Verbouwereerd kijk ik in stilte naar de trage bewegingen en de huid die bij elk kledingstuk meer zichtbaar wordt.

Met een schok voel ik hoe een intens warme gloed zich uitbreidt over mijn hele borststreek. Het verrast me dat ik niet meteen opgewonden wordt. Haar lichaam is perfect met haar welvingen en kleine mooie borsten. Wat een eer dat ze mij uitkiest om in volle kwetsbaarheid voor mij te komen staan. Het raakt me. Ze raakt me. De stilte voelt warm en zacht. Dit is zo mooi.

Deze vrouw maakt iets in mij wakker dat ik nog niet ken. Het lijkt wel alsof ze al haar deuren openzet en mij de unieke kans geeft helemaal naar binnen te kijken. Ik kijk niet alleen. Ik zie haar. Door haar onwennigheid smelt de muur van stoerheid en mooie woorden langzaam en sta ik plots oog in oog met haar grootste onzekerheid en angst. Met haar verlangen om echt gezien te worden. Om helemaal naakt en puur voor mij te staan.

Ze heeft gevoeld dat het kan. Een vrouw die ontdekt heeft dat ik een veilige haven kan zijn. Een sterke vrouw die al haar maskers durft af te gooien en mij haar grootste schoonheid toont. Haar kwetsbaarheid wordt plots g-haar sterkte.

Ik kleed me ook uit. Ik wil samen naakt zijn. Mezelf laten zien. Ze kijkt naar mij terwijl ik langzaam mijn ongemak overwin. Zal ze me mooi vinden? Mijn hoofd maalt. Haar ogen volgen mijn bewegingen. Ik voel me bekeken maar ook gedragen door de veilige plek die we samen hebben geweven doorheen onze gesprekken. Doorheen elk moment waarin spanning en ontspanning elkaar afwisselden. De momenten waarin we lachten, waarin we zwijgend naast elkaar zaten, waarin we honderduit konden praten over alles.

Over alles.

Vanaf het eerste contact is er iets ontstaan. De kiem van ons immer naakt zijn. Van onze felle en onversneden eerlijkheid, van onze openheid die geen grenzen kent.

Immer naakt. Altijd verbonden.

Kwetsbaar sterke groet,

Nele

Lijven zijn meesterlijke verblijven

Lijven, lijven, het zijn onze meesterlijke verblijven. Ze dragen, klagen en wiegen ons in slaap. Ze dwingen en zingen onze zinnen tot willen. Het willen van andere lijven. Van lijven met borsten, billen en piemels of niets van dat alles, of net alles van iets.

Het leven vangt dromen met blikken zo open. Zo open dat gedachten in en uit kunnen lopen. Dat dromen ons vullen. Verlangen van tenen tot krullen.

Wat rijmen doet, doen lijven ook. Ze voelen dat ritme ons doet neigen naar dansen. Woorden die dansen als lijven zo naakt. Zo zacht is jouw huid waarmee je de mijne raakt.

Ik wil je, ik wil je. Geef me niet op. Daar voel ik jouw liefde als ik je niet stop.

Nele

Shit…verliefd #fictie #1

Ze kijkt me aan. Ik zie haar blik. Die spreekt boekdelen. En nog veel meer. De angst ook. Ik weet niet waarom. Ze is bang.

Maanden geleden leerden we elkaar kennen. Haar enthousiasme ging haar voor. Mijn fascinatie groeide traag maar gestaag. Haar frêle lijf herbergt veel kracht en energie. Ze stuiterde door het leven met haar gekleurde boots, haar dunne benen, haar ranke lijf. Ik voelde me groot en sterk bij haar. Alsof ik plots was gegroeid in alle richtingen. Mijn hart zong. Nog voor ik het zelf doorhad, zong het al. Het overviel me op een avond. Ik keek naar haar en wilde haar zoenen. Er golfde een onverwachte stroom van angst door mijn lijf.

Daar gaan we weer. Ik ben verliefd. Shit.

Ik ken mezelf. Ik stort me er helemaal in. Blauwtjes lopen. Daar ben ik doorheen de jaren goed in geworden. Het is de spanning van het moment waar ik zo naar verlang. Wat zal de ander zeggen. Er ontstaat een vacuüm van onwetendheid waar ik op kick. Het verhoogt de spanning in mijn lijf zo ongelofelijk hard dat het me opwindt. Daar zit het verlangen verscholen in alle hoeken.

Bij haar is het anders en toch weer niet. Is het liefde? Of verlangen naar iets wat ik nog niet goed ken? Het fascineert me wel. Vrouwen. Ik wil ze voelen. Zoenen. Zachte huid aanraken. Mezelf verliezen in een schoot die op de mijne lijkt. Mijn eigen opgewonden lichaam voelen. Spanning opbouwen. Nieuwsgierig naar de geur van het plekje achter haar oor. Daar zo. Daar is mensengeur het best.

De geur van parfum leidt me af. Ik hou er niet van. Geef mij maar een echt vel met de geur van vreugde, genot en verliefdheid. Niets verborgen. Wel geborgen. Alles kan. Dit is onze veilige plek.

We spreken af bij haar thuis. Ze woont alleen in een klein appartementje sinds ze haar man heeft verlaten. Niet voor mij. Voor zichzelf. Uit liefde. Ofzo. Misschien ook niet. Ik vraag niets. Wel kijk ik haar aan. Ik voel me opgejaagd. Ik bevries. We spreken maar eigenlijk niet echt. Ik wil haar zoenen. Haar hoofd heel zachtjes vasthouden en met mijn neus achter haar oor heel diep inademen. Haar geur helemaal opnemen zodat we samen zijn. Mijn verlangen verlamt me en ik blijf zitten in de zetel tegenover haar. We zitten niet naast elkaar. Ze weet het.

Ik spreek. Zij luistert.

Zij spreekt. Ik kan alleen maar kijken naar haar armen die haar verhaal enthousiast de wereld in werpen, naar haar ogen die glanzen van plezier, naar haar mond die woorden uitblaast als wolken en regenbogen. Ik kan alleen maar kijken.

Shit…verliefd.

Barsten. Ik ga barsten.

‘Ik wil je een hele maand niet meer zien’

‘…’

Haar blik spreekt. Mijn hart is een steen. Tot ze verdwijnt. Dan breek ik…in duizend stukken.

Liefdig

Ja, begin gewoon. Zo moeilijk is dat toch niet. Je schrijft al sinds je kan schrijven. Je leest zelfs je eigen woorden en teksten graag. Anderen trouwens ook. Maar je bent te bescheiden en je mag ook best wat discipline kweken. Wat vaker schrijven. Het leven verslinden als een leeuwin. Je raakt vervult van verlangen en kracht als je langzaam mag afwachten voor je je prooi bespringt. Je springt ook. Gewoon. Elke keer opnieuw. Alsof al het vorige niet heeft bestaan en je telkens weer een nieuw leven krijgt. De vorige dag uitgewist. Niet helemaal. Je voelt ‘m nog maar het zichtbare is verdwenen. Zo zit jij een beetje in elkaar.

Zo zie ik je graag. Krachtig en verlangend naar licht én duisternis. Naar zachtheid en wilde passie. Ja, naar lichamen en de warmte van mijn zachte donzige meisjeshuid. Jij verlangt naar mij. Een feest om jouw brutale kwetsbaarheid te omarmen. Je tranen te voelen als je handen mijn borsten vinden. Je stilte na het spreken. Als je in gedachten bent verzonken en je mijlenver in diepe gangen vertoeft.

Wat hou ik van jou. Zelfs in je liefdevolle afwijzing voel ik me geborgen. In de kilte die het op te volle dagen van je overneemt. Je hoofd dat dan enkel stil in mijn schoot mag liggen. Als je als een kind versmelt met mijn zachte dijen. Dijen die willen. Meer van jou. Ik ben geduldig.

Nele

Telkens opnieuw beginnen

Dit is intussen mijn vierde blog met een nieuwe naam. Mijn blog is als een tas vol met schriftjes en schrijfsels die ik overal mee naartoe sleur. Alleen deel ik deze met de wereld. Ik begin graag aan iets nieuws. Het is echt zo dat ik graag aan iets nieuws begin. Het heeft me tonnen energie. Dat zo.

En dat schrijven dat zat aan me te trekken. Alsmaar meer woorden, zinnen en verhalen verdringen elkaar aan de deur. Ik wilde ze dus graag terug openzetten. Mijn deur. Het doet deugd om terug lucht en licht binnen te laten en te zien wie of wat er komt aanwaaien en wat naar buiten wil.

Mijn nieuwsgierigheid is groot naar alles wat er is, wat er was en wat er nog zal gebeuren. Ik wil schrijven en spreken zonder enige rem. Ik wil mijn visie delen maar ook verhalen schrijven. #fictie zal je af en toe zien passeren. Dat kadert helemaal in het thema zelfzorg. Ik schrijf alles vanuit respect voor de mensen die mij omringen.

Deze blog is ontstaan vanuit de drang om mijn woorden te delen. Dat delen maakt me gelukkig. Mijn lijf gaat ervan jubelen. Het is een onweerstaanbare drang en honger. Schrijven stilt én stimuleert. Net als seks eigenlijk.

Telkens opnieuw beginnen is ook veerkracht voelen. Hit bottom en dan weer opveren. Diep voelen, loslaten, toelaten. Opnieuw zien, anders kijken, het leven aanschouwen vanuit een verrassend perspectief. Telkens opnieuw voelen hoe een grote levensgoesting zich van mij meester maakt. De intensiteit van heel diep gaan en dan weer stuiteren als een konijn. Het is mijn leven. Het geeft me de kans om telkens opnieuw te beginnen. Zonder schaamte. Zonder alles weg te gooien. Gewoon een beetje anders. Ruwer of net geschaafder. Nieuwer of weer iets van vroeger. Er zijn geen oordelen. Er is alleen nu.

Ik zocht een mooi evenwicht tussen mijn werk als coach en mijn andere dromen die ruimte en tijd vragen om te groeien en doorheen mijn woorden en beelden stap voor stap hun plekje in de wereld innemen. Stap voor stap. Daarom koos ik heel bewust voor een blog onder mijn eigen naam. Dit ben ik. Onversneden. Zachter. Spitser. Warmer.

Veel warmte,
Nele