Wat is jouw kunst?

houten rondje met pijl naar veertje

Empowered by art

Empowered by People

Because art is made by people who had the courage to do what they felt they had to do.

Nele Van Eyken

Voel je je graakt door kunst? Voel jij dat wat een ander maakte of deed, je raakt, iets in jou verandert, dan ben jij empowered by art. Dus ook by people?

Het vraagt moed om anderen te raken, het vraagt moed om jezelf sterk te tonen in jouw kwetsbaarheid, in jouw kunst, in jouw expressie.

Jij verlangt naar het tonen van jouw kunst. Kunst is waar wij mensen toe in staat zijn. Wij maken een kunst van het leven.

Jij maakt van jouw leven een kunst.

Voel jij je geraakt en gesterkt door kunst, door iets wat een ander deed. Raakt het iets, verandert er iets?

‘Ik wil dit ook’
‘Ik kan dit ook’
‘Ik wil ook die passie voelen’
‘Ik voel me aangetrokken tot de moedige beslissingen die iemand nam’
‘Ik voel dat ik groter wil durven zijn’
‘Ik voel dat ik me ook wil uitdrukken en iets van mezelf laten zien’

En kunst zit in de manier waarop jij doet wat je doet.

Kunst hangt niet alleen in een museum, nee, kunst is overal.

Wij zijn mensen en in staat anderen te raken, zaadjes te planten bij anderen om ook hun kunstvorm te vinden.

De kunst van het ritueel
De kunst van het sexy maken van GDPR
De kunst van het belachelijk interessant over de wereldgeschiedenis te vertellen
De kunst van echt te luisteren en de ander zich gehoord te voelen
De kunst van anderen te raken en zaadjes te planten
De kunst van anderen te helpen zodat ook zij de moed vinden
De kunst van alleen reizen en anderen daarin te inspireren
De kunst van anderen op hun gemak stellen
De kunst van…

Je ziet het plaatje.

Je begint stilaan te begrijpen wat ik bedoel.

Ik heb het over jou.

Heb jij de moed en het vertrouwen om te laten zien wat jouw kunst is?

Ben jij bereid het vertrouwen in jezelf te laten groeien, het vertrouwen in wie jij ten volle bent, zodat je de moed vindt om jezelf te tonen, te tonen waarmee jij anderen kan raken, te tonen waarmee jij iets zal veranderen bij anderen?

Ben jij bereid te vertrouwen?
Ben jij bereid te groeien?
Ben jij bereid flow toe te laten?
Ben jij bereid je niet langer klein en onzichtbaar te houden?
Ben jij bereid je dromen serieus te nemen?
Ben jij bereid trots rechtop te staan en te doen wat je écht wil doen?

Heb je de moed om impact te hebben?
Heb je de moed om de kunst van wat jij doet te ontdekken?

Wat is jouw kunst?

Deel jij een moment waarop er iets wezenlijk in jou werd geraakt door het zien van kunst of iets dat iemand deed of maakte?

Nele

Ze durfde

coach Nele De prettige rebel

Ze durfde en ze deed
Ze maakte ruimte voor het leed
Ze liet alles toe

Ze bracht alles mee
Ook haar koffer vol dromen
Het zou er nu eens van gaan komen

Van die dromen, hé
Waar zij alles over wist
Tot in de kleinste details

Ze had niet gedurfd
Gedacht dat ze te klein was
Te onbeduidend

En tegelijk te luid
En dus niet serieus te nemen
Nooit eens gewoon

Zoals het hoort, ja dat
Dat was ze niet
Dat wilde ze niet

Toch was ze stilaan geworden
Zo
Zoals het hoort

En had ze haar dromen zelf de grond in geboord
Maar ze schoten wortel van al dat wachten
Je kent dat wel

En het regende
Tranen
Zo voedde ze haar onzichtbaar verlangen

Ze durfde en ze deed
Ze koos
Niet de makkelijkste weg

Ze maakte plek
Plek
Voor zichzelf

Want de wereld in haar groeide
En ze besloot te durven
Ze koos

Ze groeide en bloosde van verlangen
Ze durfde en deed
Ze ging floreren

Ze ging zichzelf eren
En waarderen
Dat moest ze leren

Ze leerde en ontdekte
Dat ze durfde en deed
Dat klein zijn haar niet paste

Dat ze klein niet haar dromen leefde
Ze durfde groot zijn
Ze deed

Ze straalde de boel bij elkaar
En velen volgden haar

Want zij die durft
Zij die doet

Haar licht doet anderen volgen.

Nele

Non-binair?

Najaar 2020. Ik besluit om het een naam te geven. Dat ik me nooit 100% vrouw heb gevoeld en dat ik er ook klaar voor ben om het maatschappelijk verantwoord vrouw-zijn achter me te laten. Dat ik ook daarin mijn plek helemaal durf innemen. Dat de man in mij nu eindelijk ook de ruimte krijgt die hij verdient.

De man en de vrouw. De concepten die mij dwingen te kiezen. Ik maak heel graag keuzes. In deze kwestie niet. Het klopt niet, het past niet, het wringt. Ik wil me Nele voelen. Gewoon mezelf. Flexibel in mijn zijn. Heerlijk lijf op elk moment. Elke emotie een plek laten innemen. Elk stukje lijf voelen als echt het mijne.

Ik kies voor non-binair

Kiezen. Ook een beetje raar. Jezelf een label geven. Het klopt niet helemaal. Toch is het een kantelpunt. Een moment waarop ik wat meer van mijn innerlijke wereld vrijgeef. Waarop ik meer ben dan ik hoor te zijn. Ik deel het met de wereld. Het is eng maar bevrijdend. Het is leuk maar beklemmend. Elk label is maar zinvol zolang het meer vrijheid, kennis, liefde teweegbrengt.

Dat is toch zo. Dat is typisch vrouwen. Dat is typisch mannen. Dat is omdat hij een man is. Mannen zijn gewoon zo. Vrouwen zijn altijd zo… Vrouwen mogen niet…. Dat is toch niets voor vrouwen. Jongens zijn sneller dan meisjes. Jongens mogen geen rokjes dragen.

F*ck that sh*t.

F*ck that sh*t!

Het experiment ga ik aan. Ik kleed me wat vaker jongensachtig. Ik voel elke ochtend even heel goed welke kleding me die dag bevestigd in mijn lijf. Een man voel ik me niet. Ik onderzoek wat het met me doet om bewust te kiezen voor kleding die ik als ‘mannelijk’ bestempel. Het is raar maar ook bevrijdend. Alsof kleine stukjes van mezelf ontdek. Gewoon door me anders te kleden. Het is verwarrend. En verrijkend. Ik gloei van blijdschap om deze ontdekking.

Ik deel op sociale media dat ik non-binair ben. Het raakt me. Mijn emoties laat ik zien. Ik praat met mijn ouders en stuur enkele goede vrienden berichten. Ik krijg steun, ook uit onverwachte hoeken. Het raakt me. De woorden van anderen die me vertellen dat ze het moedig vinden. Dat ze me steunen. Dat ze er voor me zijn. Dat er niets veranderd. Voor hen. Voor mij.

#goedomringd is niet uit de lucht gegrepen. Ik heb een prachtig netwerk rond mezelf opgebouwd van mensen die me zien, steunen en sommigen begrijpen me zelfs, of toch stukken van mij. Er is liefde. Het raakt me. Want die was er niet altijd. Of wel, maar niet zo duidelijk aanwezig. Ik kies bewuster met wie ik me omring. Iedereen heeft iemand nodig die je begrijpt, die luistert. Voor elk stukje jou een spiegel, een klankbord.

Ik begin me meer open te stellen. Ik praat met anderen over hoe en wie ik me voel. Het brengt rust en tegelijk blijf ik onderzoeken. Beseffende dat zo’n label nooit de lading dekt. Dat het niet het doel heeft mij helemaal te vatten, besef ik nog niet. Ik loop ook hier weer tegen mezelf aan. Ik wil ‘het antwoord’ vinden. Ik ben een onderzoeker. Ik hou van trial-and-error. Als ik er middenin zit wordt het weleens te intens. Intens. Te intens. Dan trek ik me even terug.

Toch ga ik ook hier weer 100% voor het experiment. Hoe voelt het om mij te kleden als een stuk van mezelf. Boeiend. Bevrijdend. Maar evenzeer ook beperkend. En daar was ik niet naar op zoek. Ik zoek vrijheid. Volledige vrijheid en plezier in wie ik ben.

Ik ben er nog niet. Non-binair helpt me weer een heerlijk stap vooruit.

Ik besef wel dat het concept man/vrouw nog steeds heel sterk aanwezig voelt in mij. Ultiem vrij zijn zou dat vrij zijn van die concepten? Ik ben enorm benieuwd en blijf heerlijk verder zoeken naar dat zalige vrije gevoel van gewoon Nele zijn.

Ben jij ook zoekende in je identiteit, je intimiteit of je begaafdheid? Steek je hand uit. Laat van je horen. Stuur een signaal.

Nele

Flirten

Het voelt niet meer als een keuze.
Mijn lijf geeft aan dat het niet meer helemaal klopt.
Ik ben meer en anders dan ik altijd dacht te zijn.

Vrouw zijn geeft me vrijheid, kwetsbaarheid en plezier.
Ik dans, flirt, geniett van aandacht geven en krijgen.
Het spel des mensen.
Mijn lichaam is zalig.

Liefde brengt passie én kinderen, huizen en plannen.
Mijn lijf sputtert.
Ik doe gewoon door.
Voelen zou ik later wel doen, nu moet ik verder.

[…] error […]

Je kan elke dag opnieuw beginnen.
En dat deed ik.
Elke dag opnieuw.
Beginnen.

Elke dag begin ik opnieuw.
Voelen en flirten is voor nu.
Mijn lijf is zalig.
Elke dag opnieuw.

Nele

Hoe het begon…

Architect wilde ik worden als ik 11 jaar was. Ik tekende perspectieven in de tekenschool, plattegronden op millimeterpapier in het vijfde leerjaar en bouwde de grootste, gekste huizen in Lego met mijn broer.

31 augustus 2000 zei mijn moeder dat ik nog 1 dag had om te beslissen wat ik wilde studeren. Ik was 18 en had de hele zomer de stapel brochures (jaja, toen was dat zo) van alle hogescholen en universiteiten genegeerd. Werken leek me niet meteen iets om naar uit te kijken, terugdenkend aan mijn studentenjob. Koffiezetten en vuilbakken leegmaken waren niet mijn droomtaken, zelfs niet als ik daar goed voor word betaald.

Na een grondige selectie bleven er twee opties over. Toevallig ook de kleurrijkste en mooist vormgegeven brochures. Fotografie aan Narafi en Interieurvormgeving aan de Hogeschool voor Wetenschap en Kunst (schone namen hadden ze toen nog). De scholen hadden beide nog een inschrijvingsdag in september.

Narafi was eerst en betoverde qua locatie. Toch trokken de ateliers mij niet zo aan. Fotografie sprak niet tot mijn 3D-verbeelding. Na een uur wist ik het zeker: dit wordt het niet.

Molenbeek was niet meteen een trekpleister voor zijn schoonheid, de school kon mij wel bekoren. Een oude school waar de opleiding Interieurvormgeving een onderkomen vond was charmant en wat niet perfect was, straalde iets exentrieks uit. Hier zou ik kunnen aarden. Een hoop knettergekke docenten bij elkaar, een ruimte voor artistieke expressie in een oud herenhuis, een cafetaria voor ons alleen. De kleinschaligheid beviel me heel erg.

Niet onbelangrijk. Mijn 3D-brein en mijn hart vatten vuur. Hier ging ik mijn ideeën kunnen laten stromen. Mijn talenten naar boven laten komen. Kortom: floreren. Ik mocht hier nadenken én creëren. Diepgang en schoonheid laten samengaan. Mens en techniek verenigen.

Ik koos en ik floreerde. Ik sprak plots vloeiend Engels voor een groep, ik haalde bijna de hoogste punten in mijn eerste jaar, ik werkte elke avond voor school, ik had energie, ik bruiste van ideeën. Hoe dichter bij de realiteit, hoe minder leuk ik het vond. Mijn stage was een koude douche. Ik besefte dat tekenen op de PC mijn lot zou worden. Of een gladde verkoper worden van designmeubelen. Geen van beide trok me aan.

Wat ik wilde was ontwerpen voor mensen, naar hun echte persoonlijke, unieke woon-, leef- en werkbehoeften luisteren. Die behoeften vertalen samen met een Interieurbouwer. Ik was nog te jong, te naïef en vooral veel te onzeker om door te hebben waar mijn sterktes lagen, wat mijn echte talenten waren.

Dat ontdekte ik gaandeweg…

Nele

Guilty

houten rondje met pijl naar veertje

Lang voelde ik me schuldig en een loser omdat ik niet aan mijn eigen bedrijf werkte maar mijn man ondersteunde in zijn carrière. Dat ik het huishouden deed en voor de kinderen zorgde. Dit was toch niet de vrouw die ik mezelf wou zien worden. Iemand die voor haar man zorgt en zelf nauwelijks een inkomen heeft en nog minder een eigen leven. Het was een overlevingsstrategie, geen bewuste keuze.

Wat ik vergeet als ik mezelf daarover veroordeel is dat zwanger worden, bevallen, plots een klein ontzettend afhankelijk wezen in je leven krijgen, een huis verbouwen, verhuizen, een miskraam hebben, rouwen, weer zwanger geraken, afscheid nemen van mijn schoonmama, een tweede kind krijgen, twee kinderen tien keer zo zwaar vinden als één, weer verhuizen, dan weer terug verhuizen, een ander huis kopen, verbouwen, de jobs in compleet verkeerde contexten kiezen en daar veel mentale, emotionele en fysieke stress door krijgen, ontslagen worden, rouwen, gaan studeren en mijn studies weer stopzetten, een man hebben die de helft van zijn tijd in het buitenland zit en de rest van de tijd in zijn eigen hoofd, rouwen, het moeilijk hebben met de snelheid van mijn leven dat vaak niet als mijn leven aanvoelde, rouwen om een leven dat niet mijn droom was, best zwaar is. Dat ik dan tussendoor een postnatale, parentale, laterale, door-slecht-eten-en-compleet-gebrek-aan-zelfzorg-verzwaarde depressie beland. Dat ik in de knoop lag met mijn seksualiteit, mijn lijf, mijn leven, mijn identiteit, mijn relaties, mijn dromen. Dat ik moet ontdekken dat ‘goede’ vrienden al jaren achter mijn rug mijn mentale gezondheid “bespreken” en me een bipolaire stoornis toedichten. Daar een ontzettend zware emotionele weerslag van kennen en hen radicaal uit mijn leven bannen. Uit zelfzorg.

Dat ik nu sta waar ik sta heb ik te danken aan mezelf. En ik mag daar trots op zijn. Regelmatig komen er opstoten van verdriet, boosheid en angst in mij naar boven. Dat aanvaard ik. Ik laat het toe. Ik voel. Ik leef.

Ik heb de veerkracht van de sterkste rekker van de wereld en zelfs dan. Ik ben een mens. Een hele echte. Ik ben sterk. Dat is het mooiste inzicht dat ik de laatste tijd heb verworven. En zoals Glennon Doyle in Ongetemd Leven (Untamed) zegt: ‘We can do hard things’. I can!

Ik weet dat ik heel vaak het positieve zie in elke situatie en dat ik moeilijke momenten kan omzetten in leerkansen. Zo ben ik nu eenmaal. Dat zijn mijn talenten die meteen aan het werk gaan. Groeien is echter ook af en toe stilstaan en erkennen wat er is.

Ik ben trots op mezelf. Ik ben een echte mens. Met diepe emoties in alle richtingen. En er is niemand die ik zo graag zie als mezelf. Ik ben het daarom aan mezelf verschuldigd om eens in de spiegel te kijken. En te zien dat mijn leven geen sprookje is. Wel een ontzettend boeiend avontuur. En laat dat nu net zijn waar ik altijd van droomde. Dat het boeiend zou zijn.

Zie je, mijn talenten nemen het alweer over :). Ik kan er wel om lachen. En tegelijk wil ik niet vergeten dat ik mezelf niet schuldig hoef te voelen. Ik ben een doorzetter, ook als het moeilijk gaat. Dat heb ik ook geleerd. Hoewel iedereen het omgekeerde bleef beweren. Dat ik niets kan volhouden, zeiden ze, dat ik een opgever ben. Ze hebben geen idee hoe hard ik het leven heb volgehouden toen ik heel diep zat. Hoe hard ik altijd mijn best deed om er het beste van te maken.

En dat ook mijn vaatje af en toe leeg is. Dat ik het me daarom permiteer om eens een hele namiddag Netflix te kijken. Verhalen te zien van mensen die diep zitten en toch doorgaan. Daar krijg ik weer energie van. Omdat ik in de spiegel kijk. Ik herken mezelf.

En vandaag erken ik mezelf.

Kies ik elke dag opnieuw eerst voor mezelf en dan voor de anderen. Zet ik elke dag een stap dichter naar het avontuurlijk leven dat MIJN droom is. Telkens opnieuw voel ik wat ik nodig heb en onderneem ik wat nodig is. En ik ben ontzettend dankbaar voor alle mensen die aan de zijlijn staan en me toejuichen en supporteren. Ze geven me mee het vertrouwen dat ik het kan. Af en toe loopt er iemand naast mij. Als ik niet vooruit geraak. Dan zetten we ons even neer. Er hoeft even niets. Ook dat heb ik geleerd. Leven is niet altijd voortdoen. Stilstaan is ook leven.

Ik leerde mijn eigen context creëren. Ik stelde me open en ontmoette mensen waar ik blij van word. Ik bouw aan mijn eigen zaak. Traag maar gestaag. Ik erken mijn grote dromen, zet elke dag stappen en bouw zo aan een leven dat voldoening geeft. Yes, I f*cking can!

Liefs,

Nele

Intens

Coach Nele De Prettige Rebel

Intens is hoe ik leef
Alles
Elk moment

Huilen doe ik hard
Lachen vol overgave
Boos ben ik kort en krachtig
Angst voel ik overal

Dat het diep gaat
Is zeker
Dat het me wankel maakt
Helemaal niet

Twijfelen doe ik luidop
Mijn mening vormgevend
Aan voortschrijdend inzicht
Veranderend van gedacht
Zonder verpinken

Jij dacht dat je het wist
Dat ik labiel, onstabiel, overgevoelig
Was
En ben

Dat ik dat ben

Ik ben dat niet

Ik leef intens
Dat is hoe ik leef
Ik voel graag veel en alles
Ik voel graag dat ik leef
Elke emotie
Elk moment

Jij dacht dat je me kende
Dacht me in vakjes en hokjes van DSM te proppen
Ik vergeef je je vergissing
Dat vergissen deed ik ook

Tot ik besloot dat ik gewoon intens mag zijn
Dat ik geniet van diepe dalen en grote hoogtes
En dat jij daar niets mee te maken hebt

Ik besloot heel erg zelf te bepalen hoe ik me voel
Wie ik me voel
Zonder
En met

Jij dacht dat je mij moest leren mij te zijn
Dat het jouw plicht was mij te wijzen
Op mijn sterke afwijkingen
Of mijn afwijkende sterktes

Het is maar
Hoe je het bekijkt
Hoe je kijkt
Doet ertoe
Voor mij

Hoe jij besluit te kijken
Ertoe te doen
Voor mij

Dat doet ertoe

Intens is hoe ik leef
Het is daarom dat ik je langzaam vergeef

Nele

Queer: a special kind of gay

Nele De Prettige Rebel

Er woelt wat in mij. Dat heb ik altijd al gevoeld. Er voelt veel in mij. Wie was ik dan? Wie was ik toen ik werd geboren. Nele, Cornelius&Cornelia, een knettergek, eigenzinnig, diepvoelend, superveerkrachtig, betweterig, welbespraakt kind. Een wroeter in emoties, een zoeker in het dagelijks leven en zo gretig en vol goesting alles tegemoet tredend. Alles willen begrijpen. Niet begrijpen dat anderen mij niet begrijpen, niet willen begrijpen.

Van het leven houdend. Zo ben ik geboren. De natuurlijke en oneindige nieuwsgierigheid van een baby is bij mij nooit overgegaan. Alsook de kwetsbaarheid. Net goed. Ik voelde me zoals ik me voelde. Onbegrepen én met de volharding om te ontdekken hoe die gekke wereld eigenlijk in elkaar steekt. Ontdekken dat ik niet gek ben maar iedereen, of niemand.

Dat we mensen zijn en dat ik gek ben op mensen. Vooral op het leven. Elke dag opnieuw sta ik vol goesting op om te voelen wat ik voel. Om verrast te worden. De uitdaging aan te gaan. Mijn voelsprieten draaien overuren. Dan trek ik me terug. Laad ik me op. Dan zet ik mijn ontdekkingstocht verder.

Wie voel ik mij vandaag?

Hun verhaal ontroerde mij. Hij was geen hem. Zij was geen haar. Zij waren alles. En dat is precies wat ik ook voel. Geen hem of haar. Hem, haar en alles bij elkaar. Elke dag stel ik me de vraag: ‘Wie voel ik mij vandaag?’. Dan ga ik lekker voelen wat dit meesterlijke lijf nodig heeft. Welke uitingsvorm vandaag de kleur heeft van mijn voelen.

Ben ik een vrolijk, dansend spring-in’t-veldje of een bedachtzame wijze? Zoek ik comfortabele zachtheid of de bombastiek van mijn regenboogjurk met dito onderrok en felgekleurde sokken? Is het stil vandaag of wil ik mezelf voluit laten zien en horen? Wat trekt daar zachtjes aan mijn mouw? Wat lichtvoetig voetenwerk wil er vandaag uit mijn lijf? Ben ik vandaag de gesofisticeerde filosoof of de ongemanierde babbelkous?

Ik ben ze allemaal. Elke dag neem ik de vrijheid om het leven te vieren. Voluit. Luid of stil.

Dat ik alles mag zijn. Dat ze allemaal hetzelfde doen. Het leven vieren in al haar facetten. De schoonheid, de pijn, het verdriet, de troost, de liefde, de stilte,…. Ik heb het lichaam van een vrouw. Ik ben vanbinnen alles.

Ook de man in mij die leeft. Die evenwicht brengt. Mijn binnenkant perfect in balans. Een huis voor al mijn ikken. Ze allemaal een plek geven. Vrede voelen. Mogen kiezen. Nooit verliezen. Me gekozen voelen om al die ikken te herbergen. Ze te koesteren en te voeden. Ze elk hun eigen uitingsvorm laten hebben.

Mezelf elke dag zegenen met de vraag: ‘Wie voel ik mij vandaag?’.

Liefs,

Nele

Filosoof, dat ben je gewoon

Nele De Prettige Rebel Coach

Heb jij dan filosofie gestudeerd?

Nee hoor, waarom?

Vragen stellen. Alles in vraag stellen. Niet omdat ik het niet vertrouw. Wel omdat ik uitermate nieuwsgierig ben naar hoe dingen in elkaar zitten. En dan bedoel ik niet zozeer machines en ander technisch spul, dat dan weer niet. Wel is mijn interesse groot als het gaat over menselijke interactie. Hoe situaties worden besproken. Hoe mensen reageren. Hun lichaamstaal en de discongruentie met de woorden die ze uitspreken.

Hoe gaat het?

Ja, goed.

Normale conversatie, toch? Zou je denken. Oppervlakkig, dat wel. Wil je echt weten hoe het gaat of stoot je zomaar wat klanken uit?

Waarom dit? Waarom dat? Ik stel vragen over het waarom omdat ik heel vaak geloof dat het beter of anders kan. Dat is wellicht ontzettend vervelend als je daar niet op zit te wachten. Dat heb ik intussen begrepen. Toch zijn er verschillende mogelijke wegen die wel goed werken voor mij en voor de ander. De weg van de minste weerstand houd ik voor verplichte sociale interacties waar ik geen energie in wil verliezen. Als ik wildbegaafden begeleid naar een compromisloos leven in werk en relatie dan kiest mijn klant ervoor om door mij bevraagd te worden. Dan krijg ik het mandaat om een spiegel te zijn, om lastige vragen te stellen, om de confrontatie niet uit de weg te gaan. Dat is uitdagend én comfortabel.

Alsmaar vaker kies ik ervoor om ook de weg mét weerstand te kiezen. Een pad waarvan ik niet weet waar het heengaat, noch hoe gevaarlijk of spannend het zal zijn en wat het me zal brengen. Ik verzamelde moed en fantastische mensen om me heen. Toch heb ik ook het gevoel dat dit een pad is dat ik voor een deel alleen op wil gaan. Dit is mijn tocht. Mijn uitdaging. Mijn queeste naar meer. Diepgang. Ontwrichting. Openheid. Eerlijkheid. Allesheid.

Die weg bewandel ik al vragende. De status quo in vraag stellen. Thema’s niet aansnijden, wel volledig opensnijden. Niet meer gaan voor zowat gemorrel in de marge. Wel een vinnige vragensteller zijn. Op mijn manier met veel liefde voor de mens. Voor het gevoelig en slim wezen dat de mens is. Mijn nieuwsgierigheid is oneindig. Mijn liefde voor de mens ook.

Ik ben filosoof en ik heb daar niet voor gestudeerd. Ik heb dat besloten.

Nele

Vind jij dat normaal?

nele van eyken de prettige rebel

Dat maaiveld. Te hoog. Niet hoog genoeg.

Ik steek mijn hoofd omhoog. En telkens weer kan ik me niet bedwingen even boven het maaiveld te kijken. Een klein beetje. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Wat als ik mijn hoofd nog wat hoger zou steken. Wat als het telkens minder eng zou voelen? Of even eng maar dat ik dan weet dat ik het aankan wat er daarna gebeurt. Ofzo.

Dat ik samen slaap met mijn kinderen. Dat ik dat normaal vind. Dat dat vanzelf ging. Dat ik gevoeld heb wat ik voelde. Dat ik niet iets anders koos.

Dat ik wel eens verliefd word op een vrouw. Heel hard. En ook vaak op een man. Ofzo. Dat ik verliefd word op mensen die mij raken. Die mij prikkelen. Dat ik soms ook gewoon voor het plezier bij mensen was. Dat ik dan altijd heel duidelijk was. Of het lust of liefde was. Dat ik van eerlijkheid hou. En dat ik passioneel leef. Dat ik niet anders kan.

Dat ik me wel eens raar voel. Dat ik me vanalles voel. Veel mensen. Veel dingen. Veel trekken en duwen. In mezelf. Dat mijn lijf alles is. Mijn heerlijke bondgenoot in een leven zonder grenzen. Dat ik iedereen mag zijn. Dat ik geraakt werd door de zin: ‘Wie voel ik mij vandaag?’. En dat de tranen rolden. Van herkenning. Van erkenning. Van zelfliefde. Van alle mensen die in mij leven. Niet maar twee maar het hele spectrum. Dat ik daar blij van word.

Dat ik niet graag zwanger was omdat ik me dan overspoeld voelde door vrouwelijke hormonen. Dat ik daar boos en opstandig van werd. Dat ik me daar dan ook nog eens schuldig over voelde. Dat ik blij was als de baby was geboren. Dat ik dan ook weer boos was, dat mijn hele lichaam anders was. Dat ik dat vreselijk vond. Ik hield zo van mijn sterke, strakke lijf waarmee ik de wereld aankon. Dat ik boos was op de hele wereld.

Dat ik de luxe had om thuis te blijven met de kinderen. Dat ik daar stiepelgek van werd. Dat ik veel begon te eten en dat lijf nog veel minder van mij leek te zijn. Dat ik zoveel suiker at dat ik me depressief begon te voelen. Dat ik rigoureus koos om gezond te gaan eten. Dat ik al 17 jaar naar allerlei coaches ga. Dat ik lang het gevoel had dat ik het niet alleen aankon. Dat ik nu doorheb dat ik het vooral niet allemaal alleen moet aankunnen. Dat ik het slachtoffer heb uitgehangen. Dat ik nu besef dat ik daar niet veel mee bereik.

Dat ik slim ben. Dat ik dacht dat iedereen de wereld zo percipieerde als ik. Dat dat niet zo is. Dat ik anders ben bedraad. Dat dat ook wel eens hoogbegaafdheid wordt genoemd. Dat ik die term niet zo leuk vind. Dat ik mezelf wildbegaafd vind en dat ik daar best blij mee ben. Dat het vaak ook lastig is. Dat ik nu heb besloten dat ik gewoon knalhard mijn intense zelf mag zijn. Dat ik zelf gelukkiger ben als alles intens is. Dat rust ook intens kan zijn. Dat mediteren in haar eenvoud ook ongelofelijk intens kan zijn. Of net het omgekeerde. En dat ik gigantisch van contrasten hou.

Dat ik graag de confrontatie aanga. Dat ik begrijp dat niet alle anderen dat ook leuk vinden. Dat ik drijfkracht in mezelf heb waarmee ik telkens mezelf weer vooruit stuw. Dat ik graag alles in vraag stel. Dat ik anderen daarmee irriteer. Ook inspireer. Dat ik er mijn werk van heb gemaakt. Van vragen stellen. Van aanvoelen. Van professionele voelsprieten. Dat ik ook niet altijd weet waar ik mee bezig ben. Dat ik ook wel eens de kluts kwijt ben. Of dat mijn hoofd vol zit. Of net niet.

Dat ik graag dicht. Dat ik gek ben op rijm. Dat dat goed uitkomt nu ik elke avond verhaaltjes voorlees aan mijn mini-kroost. Dat ik best goed ben in verhaaltjes lezen. Dat ik graag vragen stel aan mijn kinderen. Dat ik hun nieuwsgierigheid deel. Dat ze me verbazen en inspireren met hun knotsgekke en normale uitspraken. Dat ik ze graag zie. Dat ik knettergek van ze word. Dat ik nooit meer zonder hen kan. Dat ik ze nog liever zie als ze zachtjes in slaap vallen en ik even alleen kan zijn met mijn eigen gedachten.

Dat ik goed alleen kan zijn. En ook weer niet. Dat ik van mensen hou en ze tegelijk niet de hele tijd te dicht in mijn buurt wil. Dat ik van de wereld een mooiere plek wil maken. Ja, echt. Dat ik geloof in de schoonheid van elke emotie. Pijn, verdriet, boosheid en vreugde. Dat ik ze het liefst afwisselend voel en heel intens. Dat ik ervan hou als mensen kwetsbaar zijn. Dat ik het zelf best nog moeilijk vind om kwetsbaar te zijn. Dat als ik me kwetsbaar toon ik mezelf een mooiere mens vind. Dat ik dan de eerlijkheid uitdraag.

Dat het leven het meest boeiende avontuur is dat ik me kan voorstellen. Dat ik van elke seconde al heb genoten. Dat dat genieten niet altijd leuk is. Dat de intensiteit mij deugd doet. Dat ik dat nodig heb net als eten. Dat ik mijn leven volprop met ervaringen. Dat ik wil voelen dat ik leef. Dat ik dan ook regelmatig crash. Dat ik dat gelukkig al wat beter voel aankomen. Dat ik graag leef. Altijd. Ook als het pijn doet. Ook als ik zwaar aan mezelf twijfel. Dat ik vertrouwen heb in mezelf en in de wereld. Dat alle crap tot iets leidt. Of ook niet.

Dat wilde ik even kwijt. Dat ik een mens ben. Een intense. Dat ik vanaf nu gewoon nog steeds mezelf ga zijn. Maar dan nog wat intenser.

Nele